در راستاي دولت الكترونيك و اينترانت و وبلاگ و چت و ... ما هم كه تا ديروز مانند جد بزرگوارمان كلاغ بنفش با دود گازوييل ميني بوسهاي خط ‌‌[...]¹ به هم « اطلاعات» مي رسانديم، تازه كشف كرده ايم كه اينترنت را پدر بزرگوارمان اختراع كرده و براي ما به ارث گذاشته، پس تصميم گرفتيم كه با توجه به در پيش بودن گراني سوخت و سهميه بندي و كارت و اين چيزها كه در راه « اطلاعات» رساني ما به هم خلل ايجاد مي كرد ما از اين ارث باباجانمان بخوبي استفاده كنيم و در ضمن راه دست درازي اجانب به اين ميراث گرانبها را نيز مسدود كنيم.

در همين راستاهاي ذكر شده قوانين زير را كه خيلي هم مهم است به همه اعلام مي كنيم تا حواسشان را كاملاً جمع كنند.

ماده 1- وبلاگ ما يك وبلاگ سياسي، اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي، ورزشي، طنزي و خلاصه همه چيزي است و ما در آن حق توهين به همه را براي خودمان محفوظ مي دانيم اما از همين جا اعلام مي كنيم كه هر كس به ما توهين كند را [...] خواهيم كرد.

تبصره 1-1. در وبلاگ ما به هيچ احدي توهين نخواهد شد.

تبصره 2-1. از آنجا كه ما به منابع [...] متصل هستيم، هر كاري كه دلمان بخواهد مي كنيم.

تبصره 3-1. هر گونه توهين شديداً تكذيب مي شود.

ماده 2- در وبلاگ ما هيچگونه درجه بندي وجود ندارد و همه با هم برابر هستند، اما در بين همه اين برابران هم بعضي از بقيه برابرتر هستند.

تبصره 1-2. اين ماده احتياج به هيچگونه تبصره و توضيحي ندارد.

تبصره 2-2. نداريم

ماده 3- همه عليه ما هستند مگر خلاف آن ثابت شود.

تبصره 1-3. ما با مخالفانمان هيچ نوع توافقي نداريم و بين ما فقط [...] حكم مي كند. (اين [...] با آن [...] هاي قبلي فرق دارد، لطفا برداشت اشتباهي نفرماييد.)

سوال: [...] عبارت است از:

1- مهم نيست   2- مربوط نيست   3- خلاف مصالح و امنيت و ... است  4- [...]

ما هيچ تضميني در مورد سلامتي كسي كه به اين سوال پاسخ دهد نمي دهيم.

ماده 4- اعضاي وبلاگ به سه دسته تقسيم مي شوند: 1- غير خودي 2- نخودي 3- خودي

تبصره 1-4 تكليف اعضاي غير خودي مشخص است [...]

تبصره 2-4 اعضاي نخودي در وبلاگ ما اصلاً به حساب نمي آيند، چه برسد كه بخواهيم در مورد آنها تبصره هم بنويسيم.

تبصره 3-4 ... و اما اعضاي خودي، اعضاي خودي خود به دو دسته تقسيم مي شوند كه دسته اول بر ما هستند و دسته دوم با ما. تكليف دسته اول معلوم است چون طبق يك ضرب المثل قديمي «كسي كه بر ماست رو بايد كشت ...چه با لگد چه با مشت.» اما كساني كه با ماهستند تلكليفشان بعداً مشخص خواهد شد.

اين وبلاگنامه در چهار ماده و نه تبصره به تاريخ۲۹ امرداد 1386 هجري شمسي برابر با ۷اوت 2007 اجانب تكميل و ترحيم و به تصويب خودمان رسيد كه في اليوم اجراي آن بر همه (همه ي همه) واجب بوده و تخطي از آن در حكم ... مي باشد.

1- به دلايل امنيتي از ذكر نام شهر معذوريم، اصرار نفرماييد... حتي شما [...] عزيز

گسترش فعالیت های سیاسی به حوزه اجتماعی مهمترین وظیفه جوانان است و مهمترین کارکرد احزاب اصلاح طلب باید بازگرداندن اعتماد اجتماعی باشد.

 دکتر عبدالله رمضان زاده در نشست افتتاحیه دومین اردوی منطقه ای شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی در همدان گفت: امروز کسانی که به تازگی به قدرت رسیده اند از جوانان این انتظار را دارند که در سیاست دخالت نکنند و فقط تابع باشند. آنچه حاکمیت از جوانان انتظار دارد تبعیت محز است و البته این با روحیات جوانی در تضاد آشکار است. نسل جوان ما تا سیاست پیشه نکند نمی تواند وارد عرصه اداره جامعه شود.

وی در تعریف سیاست ورزی گفت: سیاست به معنای " بحث اداره جامعه" است که امروز اساسا از کنترل جوانان خارج است. امروز در ایران روحی محافظه کار بر دولت حاکم شده و این امر اجازه نقادی و توسعه را در جامعه نمی دهد. امروزه افرادی که در راس اداره جامعه هستند، هیچ نقشی برای جوانان قائل نیستند و در آنجا هم که بحث مشاوران جوان را مطرح می شود، جدی نیست.
در قالب مشاوران جوان، جوانان تابعی را یافته و به خدمت گرفته اند و این موضوع به هیچ وجه به معنای واگذاری امور به جوانان نیست.

دومین اردوی منطقه ای شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی با حضور شاخه های جوانان مناطق آذربایجان شرقی، ایلام، اردبیل، کردستان، قزوین، زنجان، خوزستان، لرستان و مرکز 25و 26 امرداد ماه به میزبانی شاخه جوانان منطقه همدان برگزار گردید. اردو با برنامه های افتتاحیه و نشست کمیسیون ها و تفریح و بازدید از مناطق دیدنی شهر همدان و غار علیصدر ادامه یافته و در انتهای روز دوم به کار خود پایان داد.

خانم آمنه رضایی عضو شورا و رئیس شاخه جوانان منطقه همدان در آغاز این نشست ضمن خوش آمدگویی به مدعوین و میهمانان افتتاحیه  (اصحاب جراید و خبرگزاری ها و صداو سیما و مسئولین احزاب در استان) هدف از برگزاری این اردو را تشریح نمود.

ایشان در ابتدا ارتباط نزدیک بین اعضای مختلف حزب در جهت تقویت کار حزبی را بررسی نموده و ادامه داد که گرچه با امکانات محدود و نیز محدودیت در استفاده از سالن و امکانات ملی و منطقه ای دست به گریبان هستیم در سایه همفکری، همدلی و هم اندیشی ارکان حزب بتوانیم راه خود را در جهت نیل به دموکراسی و جامعه مدنی و رعایت حقوق بشر با توان بیشتری بپیماییم.

رئیس شاخه جوانان منطقه همدان همچنین تمرکززدایی و کشاندن تصمیم سازی از مرکز به مناطق را از دستاوردهای این نشست ها اعلام نموده و افزود: می توان به کارکردهای دیگری از جمله شناخت منابع و محدودیت های مناطق و نیز ویژگی های سیاسی و اجتماعی و فرهنگی نواحی مختلف کشور و اقوام و زبان ها اشاره نمود.

خانم رضائی همچنین با اشاره به شعار "ایران برای همه ایرانیان" اولین گام را در این راستا شناخت بهتر پارامترهای بومی و جغرافیایی نقاط مختلف ایران دانست و این اردو را نیز در این رابطه موثر دانسته و پیشنهاد نمود تا سایر ارکان و از جمله خود مناطق نیز اینگونه نشست ها را در جهت پیشبرد بهتر اهداف حزب و تحقق مطالبات اعضاء برگزار نمایند.

وی همچنین استفاده از وقت جهت بازدید از مناظر و چشم اندازهای تاریخی و ملی مناطق مختلف را برای اعضا مفید دانسته و آنرا در جهت ایجاد روحیه نشاط و طراوت و بالندگی اعضاء موثر و از نظر روانی مثبت تلقی نمود.

ایشان در پایان پیشنهاد نمود تا در اجرای طرح جذب و سازماندهی زنان و دختران در ارکان جبهه مشارکت به مصوبات کنگره توجه بیشری مبذول شده و برنامه های حزب متناسب با مطالبات کنگره طراحی گردد.

«ازچنگوله تا اوين»

ديرگاهي است كه سعي مؤمنان بيت الله الاحرام به پاسداشت هروله همسر مهاجر و تنهاي ابراهيم جزيي از اشتياق ديدار انسان و خدا گرديده است. تا بازهم نشان عطوفت و لطافت حركات سخت و طاقت فقرساي تاريخ بشريت با ياد و نام يك زن رقم بخورد. اما من در اين مقال كوتاه مي خواهم از هروله زني پارسا و تنها از سرزمين ايران بگويم. آري از او كه سعي چندين ساله خاطرات ترك خورده اش از چنگوله (يكي از مناطق حزين جنگ) تا اوين (غربت ياران دانا) پاياني ندارد. سعي عاشقانه و آگاهانه زني از تبار زنان زخم خورده قوم لر (قوم سرسختي و مقاومت و صد البته زخم خوردن)، هم او كه روزي همسر شهيد و مفقودش را در تنهايي خود و فرزند (دختر) خردسالش بياد مي آورد تا مگر پيكي خبري ازاو بياورد ولي افسوس كه چنگوله آخرين مقصد زميني آن يار سفركرده شده بود. سال ها گذشت و حرمان بي خبري و نامعلومي سرانجام طاقت زن جوان را طاق نموده بود و اينك ديگر دختر خردسالش نيز بهانه پدر مي گرفت! روزها گذشت (البته شايد اگر بگوييم «شبها» گذشت پربيراه نگفته باشيم) تا اينكه قاصد آمد و با خبري، ولي چه خبر؟! خبر آمد كه جنازه يار مفقودالاثر را آورده اند، همان مردي كه براي حفظ تماميت ارضي و عزت اين مملكت جان باخته بود!

از يكسو انتظار به سر آمد ولي از سوي ديگر تمامي اميد كم سوي مادر و دختر نيز به پذيرش تنهايي مبدل گشت! پدر در خاك رفت و همسر تنهاي او بايستي هم پدري مي كرد و هم مادري! اما برادر شهيد حاضر به سرپرستي آنان گشت، با دلي آكنده از غم و با گذشتي سخت براي جواني كه هنوز در عنفوان جواني قدم مي زد.

برادر در فقدان برادر   دست دخترك يتيم او را گرفت و پا به پا برد تا مبادا رسم مروت و عاشقي و جانبازي در راه وطن گرد غم و ناسپاسي بگيرد. سالها گذشت تا اينكه او از دفتر تحكيم وحدت سر درآورد همانها كه بجز دفاع از حقوق ملت ايران چشم داشتي در مبارزه نداشتند. بارها و بارها يارانش را در دانشگاههاي مختلف به زندان افكندند تا اينكه روزي نوبت به خود او نيز رسيد. يكبار را چندين روز متوالي در ضيافت خانه ياران ازما بهتران سپري نمود و بازهم فاطمه خانم مظلوم طعم تنهايي و فراق را با سه فرزندش (دختر شهيد و دو پسر عبدالله) در عمق جان لمس نمود! روزگار سپري مي شد تا دختر برادر شهيد را روانه خانه بخت نمود و از بار سنگين مسووليت امانت برادر خلاصي يافت! دوباره زمان غربت فرارسيد و در صبح يك روز تابستاني دفتر ادوار تحكيم پلمپ و سخنگوي نام آشناي آن، درپس روزگار پيشين دفتر تحكيم وحدت دستگير و بازهم فاز بعدي هروله آغاز گرديد. در شنيده ها و خبرهاي جسته و گريخته آمد كه اينبار عبدالله را براي بررسي منزل با دستبند و وضعيتي خاص به خانه آوردند ! آوردند تا همسر زجر كشيده ولي مقاوم وي اينبار ببيند مهرورزي را، تا ببيند عطوفت را ! تا ببيند لذت بردن از تحقير و زندان وطن را ! اگر ديروز شايد نگذاشتند جنازه تكه تكه همسر شهيدش را ببيند! امروز برادران محترم اين اجازه را هيچ كه اين ديدار را برايش فراهم آوردند تا در مقابل ديدگان بچه هاي خردسالش، همسر دستبند خورده اش را در ورودي سراي خود ببيند. الحق كه مدعيان هركوي و برزن خوب رسم وفا را بجا مي آورند! الحق كه اگر هزارن قلم در سوءاستفاده ابزاري از عناوين مي نوشتند تابدين حد نمي توانست عين فاجعه را نشان دهد. و براستي كه گويا براي خواهر مقاوم ما هروله چنگوله تا اوين پاياني ندارد كه چنين مباد! اما مي خواهم در گفتگويي با اين خواهر عزيز و اصلاح طلبم پرده از زخم ديرين بردارم كه سالهاست خيلي از فرزندان اين مرز و بوم را مي آزارد! «خواهرم اگر ديروز تو نبودي تا پادگان غم گرفته رجايي اهواز را در پس عمليات وحشتناك چنگوله (عمليات عاشورا ) ببيني اين برادر حقير و همفكرت بجاي شما و هزاران خانواده منتظر و داغدار، در سكوت آن گريست و اينك تو بجاي هزاران همفكر و همراه عبدالله مؤمني بايستي در سراي مظلوم ولي اميد او نه گريه كه حسرت يك آخ را هم بر دل مخالفان آزادي – دموكراسي- حرمت انسان- كرامت معلمان و سربلندي و آباداني ايران بگذاري. و حقيقتاً هروله چنگوله تا اوين زبان حال همه ايرانيان دموكرات وطن دوستي است كه هم ايران را تمام و كمال مي خواهند و هم دموكراسي آزادي و سربلندي آن را.» در پايان قطعه از شعري را كه يكي از همرزمان جنگم، در دوران زنداني بنده برايم فرستاده بود تقديم مي كنم!

اي كمانداران كين آسمان!

اي نقابداران بي رنگين كمان!

ما ز بحر بي نيازي آمديم

از براي سرفرازي آمديم

ما نگهبانان اين مملكتيم

ازبرايش اوج فرّ و شوكتيم

از برايش جانفشاني مي كنيم

نام اورا جاوداني مي كنيم

ما به عشق اين وطن سرزنده ايم

تا بماند جاودان رزمنده ايم

يادگاران ديار همتيم

ره سپاران حريم عزتيم

اي خداوندان كوي انتظار

مالكان قدرت بي اقتدار

هان! خدارا، لحظه اي هم بس كنيد

كي شود ايران را محبس كنيد

تربت عشق است در دستان ما

كي شود خاموشي هزار دستان ما

از دل اين خاك پاك جوشيده ايم

بر مزار خود چو گل روئيده ايم

با غل و زنجير آمد نامتان

تا ابد پر باد اين زندانتان

تا توانيد عشق را زنجير كنيد

عاشقان را چوبه تكفير كنيد

كي توان آزاد شد از زندان دل

كي شود قصري بنا از آب و گل

آنچه باشد جاودان حرف دل است

چون هزاران بار برتر از گل است

جسم ما شايسته اين مرگ نيست

جنس ما آوازه اين برگ نيست

جنس ما شفاف چون آيينه است

جسم ما عاري ز بغض و كينه است

ما همه مشق دل و جان مي كنيم

كي هواي لقمه اي نان مي كنيم

چون زنيد بر دار ما را باك نيست

گوهري برتر ز عشق پاك نيست

ما همه فرزندان اين آب و گليم

ما هزاران سال اينجا منزليم

كي توان در بند كرد انديشه را

كي توان بي شير كرد اين بيشه را

قصد بازار خيانت مي كنيد

زين سبب از ما شكايت مي كنيد

ما به عشق اين وطن رزمنده ايم

از شكايت هايتان در خنده ايم

                 بنياد شهمرادي

                       13/5/86

                         همدان